background

Umudun Işığında Yol Almak

İnsan bazen umudunu kaybediyor, nereye gideceğini bilemiyor.Yani inancını yitiriyor. Ama bu alabileceğimiz esas ve en nihai yenilgi değil mi?

Umut; İnanç. Fromm şöyle bahsediyor inançtan (sanırım bahsettiği inancın karşılığı ingilizcedeki 'belief'ten farklı olarak 'faith' kelimesi):
İnanç yalnız akla, akla uygun bir biçimde düşünmeye karşı ya da ondan kopmuş bir şey midir?.... Akla uygun olmayan inançtan ben akla bağlı olmayan bir yetkeye boyun eğerek (bir kişiye ya da fikre) inanmayı anlıyorum. Bunun tersine akla uygun inanç, köklerini insanın kendi düşünce ya da duygu deneyimlerinden alır. Her şeyden önce akla uygun inanç ne olursa olsun bir şeye inanmak değil, inanışımızda kendini gösteren kesinlik ve değişmezlik özelliğidir. İnanç, özel bir inanma türü olmaktan çok, insanı bütünüyle kapsayan bir kişilik özelliğidir.

inan

Benim anladığım, inanç insanın içindeki ışık. Gözdeki aydınlık.  Bu ışık olduğu sürece insan en zifiri karanlığı bile yolunu görecek denli yeniyor, ve tek adımlık mesafe dahi olsa, önündeki yolu seçebiliyor. Yani aslında o inancın ışığında, yol alıyor insan.

Herkesin emeğinin karşılığında umut, yaşam, bereket ve şükür elde ettiği bir hayatsa bu… (Yani öyle olsa denebilirdi ama, bir yandan maddi olmasa bile manevi açıdan öyle olduğuna inanıyorum hala.)
Çok şeye sahip olan, zenginliğin verirken deneyimlendiğini, varlığın coşan neşesini fark etse de, kazanmasına vesile olanlara bolca verse…

Gerçek gümbür gümbür, sağır olmak lazım duymamaya, kör olmak lazım görmemeye. Ama zaten hem kör hem sağır olmak için eğitilmedik mi? Eğilmedi mi başımız, dik başlı olamamak üzere? İçten geleni dinlemek yerine ne dediğinden emin görünenlere boyun eğmeye?  İyi bir amaç uğruna dahi olsa aykırılığa cesaret etmemeye…

Umudunu yitiriyor insan zaman zaman. Hayatta nereye gideceğini, neden gideceğini, hiçbir şey bilmeden nasıl gideceğini kaybediveriyor. Zaten alabileceğimiz esas ve en nihai  yenilgi böylesi değil mi?

Düşünüyorum, böylesine kuvvetli bir yoz sistem, nasıl dönüşebilir? Nereye gidersen git bir yerden etkisine maruz kaldığın bu karanlık kurgu. Bununla mücadele etmenin yolu olabilir mi? Mücadele etmek mi lazım? Neden bunun içindeyiz? Farklı olması mümkün mü? Ne yapmak lazım?

içsel

Ne olursa olsun, kendimizi içsel olarak dönüştürmek, güzelleştirmek, yapabileceğimiz en güçlü şey olabilir. En azından bana geldiğinde ‘doğru ya!’ dediğim cevap bu oldu. Güzelliği, umudu, inancı kalbimizde yaşatmayı sürdürmek. Sadece kendi hatrına. Özle bağı korumak, sevmek, sadece bu sayade sevginin dışavurumu olmak. Umudun yanan ışığıyla nereye nasıl yol alacağımızı görebilir kalmak; küçücük bir temasla kalplerdeki umudun fitilini yakmak.  
Belki soran başkaları da vardır, başka bulunan cevaplar da.

 

Özlediğimiz kalp ferahlığına kavuşmak ve paylaşmak dileğiyle.

 

 

*Yaradıysa paylaş ki yarasın:)

 

 

2017  Keşifkeş  globbers joomla templates